آن روی سکه انتظار (به مناسبت فرارسیدن نیمه شعبان)؛ جمال درویش

کد خبر: ۲۶۶۶۶

تاریخ: ۰۸ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۱۴:۵۴

انتظار را باید یکی از لوازم دینداری  به شمار آورد .شکی نیست که جهانبینی یک فرد دیندار وسیعتر از یک فرد ماتریالیست است و آنسوی عالم ماده را نیز شامل میشود .  سوال از زمان وقوع قیامت  در قرآن کریم بسیار آمده است که نشان از یک انتظار است  یسئل  ایان یوم القیامه  ؟ (می پرسد روز قیامت چه وقت خواهد بود ؟) اما علاوه بر انتظار روز قیامت دین از پیروان خود میخواهد که در این عالم نیز منتظر ظهور یک منجی و برپا کننده عدالت باشند .

اصل انتظار خاص مذهب شیعه نیست بلکه در میان پیروان مذاهب غیر شیعی و دیگر ادیان نیز مسئله انتظار فراوان به چشم میخورد بنابراین میتوان گفت فلسفه انتظار به نوعی با زندگی دنیوی انسانها گره خورده است و از آنجایی که موضوع برپایی عدالت نیز با اصل انتظار همراه است  می توان چنین استنباط کرد که  تلویحا از انسانها خواسته شده است که حیات دنیوی را  جدی بگیرند و اول در فکر برپایی عدالت در این جهان باشند و همه چیز را به عالم پس از مرگ احاله نکنند!  صفات امام منتظر (با فتح ظ ادا شود) و ویژگیهای امت منتظر ( با کسر ظ ادا شود ) دو روی سکه انتظارند .

وظیفه دینداران شناخت دقیق این صفات و ویژگی هاست .  این شناخت و آگاهی ، به انتظار شیرینی و حلاوت خاصی می بخشد . در این نوشتار کوتاه  برخی از  ویژگیهای امت منتظر ابتدا فهرست وار معرفی و سپس برای  هر یک توضیح مختصری در پی  خواهد آمد  1- دمیدن روح امید در کالبد جامعه 2-آماده شدن برای برپا نمودن حاکمیت عدل به عبارت دیگر همواره به استقبال عدالت رفتن 3- داشتن روحیه اعتراض و تسلیم نشدن به وضع موجود 4-  با توجه به انحصار عصمت در  پیشوای منتظر( به فتح ظ) میتوان نتیجه گرفت که امت منتظر ، دیگران را مصون از خطا و اشتباه نمیداند لذا باید در عصر غیبت مکانیسم هایی بکار گرفته شود که  زیانهای ناشی از  خطای رهبران سیاسی جامعه را ( که امری اجتناب ناپذیر هست ) تا حد امکان کاهش دهد. حال به شرح مختصر هر یک از موارد فوق میپردازیم  هیچکس نیست که اهمیت امید در زندگی فردی و اجتماعی بشر را منکر شود .در زندگی فردی بارها اتفاق افتاده است که امید به آینده نقش انقلابی داشته یعنی حال فرد را به طور ریشه ای و اساسی دگرگون ساخته است . هر یک از ما یا خود این حالت را تجربه کرده ایم و یا در دیگران دیده ایم گرچه این تاثیر را نمیتوان به زبان ریاضی(در منطق دکارتی)  توضیح داد  برای مثال وقتی یک بیمارسخت را به سلامتی امیدوار میکنیم و پس از مدتی شفا می یابد به سادگی نمیتوان روشن نمودکه این شفا نتیجه تلقینات روانی ما و امیدواری وی بوده یا اثرات داروهای پزشکان !  بهترین  سپر برای محافظت از یک ملت در مقابل مشکلات و مصائب امید به آینده است .  همه رهبران نهضت های سیاسی - اجتماعی پیروان خود را به ایجاد آینده ای بهتر امیدوار کرده اند . امید به آینده خالق  انگیزه و  انگیزه عامل حرکت است .

بر اساس آموزه های شیعی رسالت اصلی پیشوای موعود تاسیس حکومت عدل در جهان است بدون شک تاسیس چنین حکومتی نیازمند مقدماتی است که مهمترین آنها انسانهای بالغ و رشید است .تاریخ گذشته بشر حاکی است که تنها وجود یک حاکم عادل حتی اگر پیامبر یا امام معصوم نیز باشد برای تشکیل حکومت عادلانه کافی نیست ! بلکه عنصر اصلی و اساسی چنین حکومتی یک ملت رشد یافته است بنابر این نظام تعلیم و تربیت  ملت منتظر  در عصر غیبت باید در مسیر رشد و تعالی انسانها گام بردارد تربیت" انسانهای بزرگ " ! منظور از انسانهای بزرگ کسانی است که نتوان آنها را به بردگی کشید ! یا به حیله ای فریب داد ! نظام سیاسی جامعه نیز باید آماده قبول چنین انسانهایی باشد و این خلاف آن چیزی است که نظامهای استبدادی خواستار آنند چنین نظامهایی معمولا انسانهای حقیر و ضعیف را می پسندند ، افرادی را که  میتوان آنها را با وعده ناچیزی خرید و یا به حیله ای ساده فریفت ! .

موانعی که بر مسیر پیشوای موعود(ع)  هست همان هایی است که در برابر اجداد طاهرین آن حضرت (سلام الله علیهم اجمعین) قرار داشت که عمده ترین آنها جهل و سطحی نگری مردم است . در عهد حضرت امیرالمومنین (ع) عده ای را با قرآن های علم شده بر نیزه ها فریب دادند و در عصر ما نیز در سالهای اخیر شاهد بودیم که افرادی  با شعار اللهم عجل لولیک الفرج چه ضربات جبران ناشدنی برکشور وارد ساختند ! چرا ؟ زیرا اغلب مومنین فقط چشم به ظواهر امور دارند و در" الفاظ "متوقف مانده اند حال آنکه در فرهنگ اسلام ناب اصالت به عمل است !  ای بسا افرادی که از این الفاظ کمتر بر زبان می رانند اما وقتی وظیفه ای را بر عهده میگیرند آن را به نحو احسن انجام می دهند و هیچ ادعایی ندارند .

اینگونه افراد آمادگی بیشتری برای پذیرش" قانون " و "عدالت" دارند تا  زاهدان ظاهر بین !.............پایان قسمت اول   .